INTERIA.PL - Portal internetowy

Ściąga

    INTERIA.PL   > Nauka i zabawa   Matura 2015     ściąga     matura     studia  
  
Szukaj

Bryk to Cię wciąga Twoja ściąga   pisz do nas
#bl
#bl
#bl
#bl
#bl
Ankieta
Ściąganie...
Jest nieuczciwe, ale czasem tak robię
To najlepszy sposób na uczenie się
A kto nigdy nie ściągał?
Wymaga sprytu i odwagi
Nie wiem, nie ściągam
głosuj >>
 ENCYKLOPEDIA
 KATALOG
   - polski
   - zagraniczny
 MELOMAN
Przemijanie jako jeden z głównych tematów literatury.

Czas jest jakby rzeką wypadków, strumieniem gwałtownym. Wszystko bowiem zaledwie się ukazało już zostało porwane, już co innego się pokazuje, co innego znika...

W przyrodzie i w życiu ludzkim wszystko przemija i rozpoczyna się na nowo. Czyż wszystko nie jest ulotne jak chwila, jak można zdefiniować czas i czym jest dla nas to co nas otacza, skoro wszystko jest ulotne i kiedyś się skończy? Człowiek wypali się jak znicz na jego grobie. Mówi się, że w przyrodzie wszystko krąży, jednak rzadko wraca z powrotem na swoje miejsce. Materia nie ginie, ale zostaje przekształcona w coś pozornie innego. Jednak co z duchem, uczuciami i odczuciami? Nie pamięta się o tych, którzy byli poprzednio, ani o tych, którzy będą potem; także o nich nie będą pamiętali ci, którzy po nich przyjdą. To jest właśnie paradoks przemijania, sprzeczny z przyjętym światopoglądem ustabilizowania życia człowieka.


To właśnie motyw przemijania jest jednym z głównych wątków podejmowanych w światowej literaturze i sztuce. Począwszy od Starożytności, poprzez Romantyzm Aż po czasy współczesne. Wielcy artyści i filozofowie od wieków zastanawiali się nad ulotnością, lecz jedyne co mogli udowodnić, to jej istnienie.

Pokolenie odchodzi i pokolenie przychodzi, ale ziemia trwa na wieki... pisze autor w "Księdze Eklezjastesa". Jest tu zawarta myśl, o ulotności ludzkiego życia, o tym, że jest ono tylko niewielką chwilą w nieskończoności istnienia boskiego. Człowiek wobec Boga jest jak tetmajerowska mrówka mierząca się z pędzącym pociągiem. Albowiem tysiąc lat w oczach Twoich jest jak dzień wczorajszy, który przeminął...

Cóż więc pozostawi po sobie człowiek gdy go zabraknie, gdy przeminie? ...niewiele szyldów, dwie okulary, miecz... Tak w swoim poemacie "Wielki Testament", a jednocześnie pamiętniku pisze, średniowieczny artysta Franciszek Villon. Utwór również rozpoczyna się rozważaniami nad szaloną młodością i przemijaniem. Człowiek odchodzi, pozostają po nim wspomnienia, które i tak kiedyś zostaną zapomniane, i może tabliczka na grobie, z której, prędzej czy później spłyną, z jesiennym deszczem, ostatki farby. Co jednak z ludźmi, takimi jak choćby Villon, którzy nie odeszli zupełnie w zapomnienie, ludzie wybitni którzy zostawili nam trwałą spuściznę po sobie, o nich przecież się pamiętało, pamięta i będzie pamiętać? Jednak czy pamiętamy ludzi ze względu na ich człowieczeństwo? Czy wspominamy jakimi byli tak naprawdę, w życiu codziennym? Czy tylko pamiętamy podpis na okładce książki, pod artykułem prasowym, autograf w rogu obrazu? Wbijamy sobie w głowę życiorysy wielkich, tak naprawdę nic o nich nie wiedząc. Oni przeminęli, bezpowrotnie.

Co jednak z uczuciami takimi jak miłość, podobno ponadczasowymi? Czy one też są ulotne? Według późnorenesansowego poety: Mikołaja Sęp-Szarzyńskiego istnieją dwa rodzaje miłości: nietrwała, przemijająca do rzeczy świta tego i wieczna, której obiektem jest Bóg. Jednak, aby ją osiągnąć, człowiek przez całe życie musi prowadzić o nią walkę ze swymi słabościami, do których należą doczesne pokusy: bogactwo, władza, rozkosze cielesne i uroda. I choć to nie one decydują o wartości życia, to uwodzą człowieka, dlatego też należy ich się wystrzegać (miłość do rzeczy świata tego nie jest prawdziwa). Prawdziwe jest natomiast uczucie do Boga, wiecznej i prawdziwej piękności.


LOGA SMS

czy wiesz ?...
Czym jest normalność?
Skróter
 •Tematy maturalne
 •Czekamy na Wasze wypracownia
 •Francuskie pytania
 •Gajusz Juliusz Cezar
 •Znaczenie powstania listopadowego
 •Dobre rady
 •Najlepsze sposoby!
 •Sienkiewicz i Żeromski
 •Nowotwory
 •Kryzys w Europie XIV wieku