INTERIA.PL - Portal internetowy

Ściąga

    INTERIA.PL   > Nauka i zabawa   Matura 2015     ściąga     matura     studia  
  
Szukaj

Bryk to Cię wciąga Twoja ściąga   pisz do nas
#bl
#bl
#bl
#bl
#bl
Ankieta
Ściąganie...
Jest nieuczciwe, ale czasem tak robię
To najlepszy sposób na uczenie się
A kto nigdy nie ściągał?
Wymaga sprytu i odwagi
Nie wiem, nie ściągam
głosuj >>
 ENCYKLOPEDIA
 KATALOG
   - polski
   - zagraniczny
 MELOMAN
Pieśni Jana Kochanowskiego jako wyraz poglądów poety na świat i życie.

Pieśń jako gatunek literacki - jest utworem lirycznym, wierszowany i stroficzny, o jednakowej ilości wersów w zwrotce, posiadający rytm i rym, czasami posiada refren.


1. Gatunek ten wywodzi się ze starożytnych pieśni zwanych warmina, często śpiewanych przez autorów przy akompaniamencie muzyki. Był bardzo popularny gatunek w czasach starożytnych. Spopularyzował je Horacy. Mają one różnorodny charakter: pochwalne, patriotyczne, refleksyjne, obyczajowe, religijne i filozoficzne.
"Pieśni" Jana Kochanowskiego ułożone w 2 księgi zawierają 50 utworów. Wśród nich znajdują się utwory, w których poeta wypowiada się na temat tego, co w życiu najważniejsze, co najwyżej cenił, a e prawdziwego człowieka. W innych utworach tego cyklu odnajdujemy pochwalę życia, zachwyt nad pięknem przyrody, refleksje o zmienności ludzkiego losu. W "Pieśniach" najdobitniej wyraziła się renesansowa postawa poety, formułującego pewne zasady etyczne, którymi trzeba kierować się w życiu. Są to cnota, czyste sumienie, rozum, męstwo, służba dla dobra ogółu w korzystaniu z uroków życia.
2. Charakter filozoficzny pieśni: "Czego chcesz od nas Panie"
Pieśń ta nazywana jest "Hymnem do Boga". Bóg w tym utworze jest stwórcą świata: uporządkowanego z oddzielonym dniem i nocą, podziałem ziemi na lądy i morza, podziałem roku na cztery pory. Wszystko co człowiek uważa za swoje, w rzeczywistości należy do Boga. Nie chce od ludzi ofiar (bo wszystko należy przecież do niego), jednak chcąc być Jemu wdzięczni składają hołd ku jego czci (dziękują za wszystkie dary i proszą o pomyślność na następne dni )
3. Wiara w przeznaczenie - "Pieśń IX" ("Chcemy sobie być radzi")
Jednym z podstawowych ideałów renesansu była afirmacja życia, skłonność do wesołej zabawy w miłym towarzystwie. Ten styl życia przedstawił poeta w pieśni "Chcemy sobie być radzi". Na początku autor wzywa do wspólnej wesołej zabawy przy muzyce i dobrym winie, ponieważ nie wiadomo co nas jutro czeka. Wkrótce jednak nachodzą poetę refleksje - trzeba zachować spokój i wewnętrzną równowagę, właśnie dlatego, że nie możemy przewidzieć przyszłości, ani przeniknąć rozumem zmienności losu. Poeta uważa, że trzeba wszystko przyjmować spokojnie i z umiarem. W tym celu Kochanowski przedstawia obraz burzy w trakcie której nie powinno się poddawać rozpaczy, czy też modlić się o ratunek. Zarówno tam na morzu ja i i w życiu nawet w czasie burz czy nieszczęść należy zachować spokój, ów osławiony "złoty środek", dzięki któremu udaje się człowiekowi zachować renesansową radość życia:
"Wszystko się dziwnie plecie
Na tym tu biednym świecie;
A kto chciał rozumem wszystkiego dochodzić,
I zginie, a nie będzie umiał w to ugodzić"

4. Afirmacja życia "Pieśń XX" ("Miło szaleć kiedy czas potemu")
Wśród pieśni charakteryzujących renesansową postawę poety należy wymienić utwór noszący tytuł "Miło szaleć kiedy czas potemu". Jest to utrzymany w epikurejskim tonie optymistyczny hymn do radości. Trzeba się cieszyć życiem, trzeba się bawić, "kiedy czas po temu". Zabawa będzie weselsza przy suto zastawionym stole i pełnym dzbanie wina. Zabawie trzeba poświęcić się całkowicie , zgodnie ze starożytną, horacjańską zasadą "carpe diem" (używaj dnia). W trakcie wesołej zabawy trzeba zapomnieć o różnicach i uprzedzeniach stanowych.
"Przywileje powieśmy na kołku
A ty wedle pana siądź pachołku"


5. Patriotyczny charakter "Pieśni o spustoszeniu Podola"
Kochanowski wspomina w pieśni o napadzie Turków i ich najemników Tatarów na Podole w 1575 roku podczas bezkrólewia po ucieczce Henryka Walezego z Polski
Kochanowskiemu nie była obca troska o losy Ojczyzny. Wyrazem tych uczuć są pieśni patriotyczne autora, a wśród nich najbardziej znana "Pieśni o spustoszeniu Podola" , Na początku utworu poeta przestawia tragiczne skutki najazdu Tatarów i Turków, w 1575 roku . Ziemia podolska została spustoszona, najeźdźcy dzielili łupy. Wiele bezbronnych kobiet i dzieci dostało się do niewoli, gdzie spotyka je okrutny los - Bądź zostaną sprzedane Turkom, bądź też pozostaną tatarskimi jeńcami. Pisał poeta: "Córy szlacheckie (żal się, mocny Boże!)
Psom bisurmańskim brzydkie ścielą łoże "
Hańba Polaków jest tym większa, że pozwolili się oni zawojować narodowi dzikiemu, barbarzyńskiemu, który nie umie budować ani wsi, ani miast, lecz gnieździ się w namiotach.
Polskę nazywa poeta "obieżałym stadem" - jest to aluzja do ucieczki króla Henryka Walezego z kraju. Brak "pasterza" (króla) "ostrożnych psów" (wojska) wykorzystali Tatarzy, napadając na Podole. po przedstawieniu tej tragicznej sytuacji autor zwraca się z gorącym apelem do wszystkich rodaków, aby pomyśleli wreszcie o grożącym im niebezpieczeństwie, oraz o zmazaniu hańby jaką ponieśli dopuszczając do napadu Tatarów. Polacy powinni natychmiast opodatkować się na rzecz zaciężnego wojska, a w razie potrzeby sami stanąć do obrony granic gdyby wojska zaciężne nie sprostały wyznaczonemu zadaniu.
"Skujmy talerze na talary, skujmy,
A żołnierzowi pieniądze gotujmy! (,,,)
Dajmy , a naprzód dajmy! Sami siebie
Ku gwałtowniejszej chowajmy potrzebie"

Pieśń kończy się przypomnieniem znaczenia przysłowia o Polaku mądrym po szkodzie, a także ostrzeżeniem, że jeśli Polacy nie pomyślą zawczasu o grożącym im niebezpieczeństwie, wówczas cytowane przysłowie może ulec zmianie: "Nową przypowieść Polak sobie kupi,
że i przed szkodą, i po szkodzie głupi! ..."
6. Pieśń XII
Kochanowski uważa, że cnota jest najwyższą nagrodą dla każdego. Za najwyższą cnotę człowieka uznaje służbę ojczyźnie:
"A jeśli komu droga otwarta do nieba,
Tym, co służą ojczyźnie. Wątpić nie potrzeba"

Autor sądzi, że ten kto służy ojczyźnie zostanie na pewno zbawiony.
7. Pieśń XIX ("O dobrej sławie")
Autor mówi w tej pieśni o powinnościach każdego obywatela wobec własnej ojczyzny, o istocie patriotyzmu. Każdy człowiek powinien pamiętać o tym, że ciało ludzkie ulega po śmierci rozpadowi, a więc każdy powinien usilnie się starać, aby pozostawić po sobie dobre imię. Nie jest prawdziwym człowiekiem ten, co myśli tylko o jedzeniu i piciu, gdyż nie darmo Bóg odróżnił człowieka od zwierząt, dając mu rozum i mowę. Dlatego każdemu człowiekowi powinien przyświecać jeden cel- służba ojczyźnie, w celu zapewnienia sobie dobrej sławy:
"Służmy poczciwej sławie, a jako kto może,
Niech ku pożytkowi dobra wspólnego pomoże."

Sposoby służenia ojczyźnie mogą być różne, w zależności od własnych możliwości, predyspozycji, wrodzonych talentów. Człowiek obdarzony darem wymowy powinien uczyć swych czytelników porządku, praw ojczystych, umiłowania prawdziwej wolności. Natomiast ludzie posiadający odpowiednią siłę i odwagę powinni z bronią w ręku walczyć z poganami, wrogami ojczyzny. Nawet jeśli trzeba oddać w tej walce życie - zdaniem poety - kiedy jest umrzeć młodo, ale w sposób bohaterski, zyskując sobie wieczną sławę, niż żyć długo i umrzeć w zapomnieniu.
Autor: Paulina Kłos


LOGA SMS

czy wiesz ?...
Czym jest normalność?
Skróter
 •Tematy maturalne
 •Czekamy na Wasze wypracownia
 •Francuskie pytania
 •Gajusz Juliusz Cezar
 •Znaczenie powstania listopadowego
 •Dobre rady
 •Najlepsze sposoby!
 •Sienkiewicz i Żeromski
 •Nowotwory
 •Kryzys w Europie XIV wieku