INTERIA.PL - Portal internetowy

Ściąga

    INTERIA.PL   > Nauka i zabawa   Matura 2015     ściąga     matura     studia  
  
Szukaj

Bryk to Cię wciąga Twoja ściąga   pisz do nas
#bl
#bl
#bl
#bl
#bl
Ankieta
Ściąganie...
Jest nieuczciwe, ale czasem tak robię
To najlepszy sposób na uczenie się
A kto nigdy nie ściągał?
Wymaga sprytu i odwagi
Nie wiem, nie ściągam
głosuj >>
 ENCYKLOPEDIA
 KATALOG
   - polski
   - zagraniczny
 MELOMAN
Postępowanie na miejscu wypadku cz.III

Rany


Każdemu zranieniu przekraczającemu powierzchowne otarcie naskórka towarzyszy mniejsze lub większe krwawienie. Rozmiary krwawienia są uwarunkowane wielkością i głębokością rany oraz liczbą i przekrojem uszkodzonych naczyń. Silne krwawienia mogą zagrozić życiu rannego, jednak nawet nieznaczne mogą same w lub w połączeniu z bólem spowodować zaburzenia w krążeniu, tzw. wstrząs. Przy zranieniach mamy także do czynienia z niebezpieczeństwem zakażenia. Przeniknięcie zarazków do rany powoduje w dalszym przebiegu utrudnienie gojenia, a przy niektórych rodzajach zarazków może nawet spowodować śmierć. Do takich należą drobnoustroje wywołujące tężec, wściekliznę, zgorzel gazową. W czasie opatrywania i tamowania krwawienia ranny powinien leżeć, lub co najmniej siedzieć. Nierzadko zdarza się, że zraniony człowiek mdleje na widok własnej krwi.


Opanowanie krwotoku
Doraźne zatrzymanie krwawienia jest możliwe w większości uszkodzeń dużych tętnic kończyn za pomocą uciśnięcia palcem lub pięścią (dogłowowo od miejsca zranienia) do sąsiadujących z nią kości (w przypadku kończyny dolnej będzie to ucisk tętnicy udowej do grzebienia kości łonowej na wysokości pachwiny; w kończynie górnej - ucisk tętnicy ramiennej do trzonu kości ramiennej). Umożliwia to następnie, bez zbędnej utraty krwi, założenie opatrunku uciskowego.
W przypadku krwawienia z żył lub z mniejszych i średnich tętnic zakłada się natychmiast opatrunek uciskowy. Polega on na położeniu bezpośrednio na powierzchnię rany grubszej warstwy jałowej gazy, następnie waty, którą mocno mocujemy, najlepiej opaską elastyczną. W czasie zakładania opatrunku uciskowego kończynę należy unieść lekko ku górze. Ucisk nie może być jednak zbyt silny, aby nie wywołał zasinienia lub zblednięcia palców, które powinny pozostać różowe i ciepłe. Dobrze założony opatrunek uciskowy powinien zatrzymać każde krwawienie. Jeżeli ten opatrunek w miejscu zranienia nie zatrzymał krwotoku, konieczny jest dalszy ucisk ręczny.

W wyjątkowych przypadkach trudnego do opanowania, gwałtownego krwawienia na kończynie można zastosować pneumatyczną opaskę uciskową. Jej celem jest tak silne zaciśnięcie wszystkich naczyń powyżej miejsca zranienia, aby natychmiast wstrzymać dopływ krwi do obwodowej części kończyny.

Opaskę uciskową zakłada się jedynie:
- na kończynie górnej - powyżej połowy ramienia.
- na kończynie dolnej - powyżej połowy uda.
Zakładanie opaski na przedramieniu czy podudziu nie jest skuteczne, ponieważ tętnice przebiegają pomiędzy dwiema kościami, stąd niemożliwe jest ich uciśnięcie.
Do tego celu najlepiej nadaje się mankiet pneumatyczny np. od aparatu do mierzenia ciśnienia krwi, który w warunkach doraźnej pomocy nie zawsze jest dostępny. W żadnym wypadku nie wolno używać sznurów, drutu, pasków i innych cienkich i nieelastycznych materiałów, gdyż mogą one nie tylko głęboko uszkodzić tkanki w miejscu ucisku, ale spowodować nieodwracalny skurcz tętnicy. Dowodem właściwego założenia mankietu jest ustanie krwotoku i zblednięcie kończyny. Mankiet pneumatyczny wolno pozostawić na kończynie najwyżej
1 - 1,5 godziny, ponieważ dłużej trwające jej niedokrwienie grozi martwicą. Mankiet pneumatyczny należy stosować tylko wtedy, gdy w inny sposób nie można doraźnie zatrzymać krwawienia. Czas założenia mankietu należy w sposób widoczny oznaczyć na opatrunku. Najlepiej przypiąć karteczkę z adnotacją godziny i minuty jego założenia.
W przypadku niezwykle gwałtownego krwawienia z takich tętnic jak szyjna czy podobojczykowa, jedynym sposobem doraźnego opanowania krwawienia może okazać się uciśnięcie palcem miejsca zranienia. W takiej sytuacji tylko błyskawiczny transport na oddział chirurgiczny może uratować życie choremu. Jednocześnie należy w miarę możliwości zawiadomić telefonicznie szpital.


Założenie opatrunku
Opatrunek ma chronić ranę przed wtórnym zakażeniem, zabezpieczając przed kontaktem z ubraniem lub innymi przedmiotami. Rany nie wolno dotykać rękami, nawet wydezynfekowanymi spirytusem lub innymi płynami. Nie należy też usuwać z niej skrzepów, które mogą zatykać uszkodzone naczynia krwionośne; usunięcie ich mogłoby spowodować krwawienie.
Przed założeniem opatrunku brzegi rany i jej okolice należy zmyć alkoholem, jodyną, lub innym płynem odkażającym. Spłukiwanie samej rany płynami nie ma istotnego znaczenia w ranach tłuczonych, szarpanych, postrzałowych. Zwalczanie zakażenia pierwotnego w tych przypadkach odbywa się przez chirurgiczne wycięcie zniszczonych brzegów rany. Natomiast w przypadkach ran kąsanych celowe jest przemywanie ich przez 5-10 minut ciepłą wodą z mydłem. Obmytą ranę pokrywa się jałową, kilkakrotnie złożoną gazą i watą, po czym owija opaską. W razie braku gazy można wyjątkowo użyć wypranych i wyprasowanych kawałków płótna. Watę kładziemy zawsze i jedynie na gazę, nigdy bezpośrednio na ranę. Ma ona chronić ranę przed urazami z zewnątrz i wchłaniać z niej wydzielinę. Dobrze nałożony opatrunek powinien dość szeroko obejmować ranę i jej okolicę, a swoim uciskiem zbliżać do siebie brzegi rany. Jeśli wydzielina z rany przesiąka przez pierwszy opatrunek, to nie należy go zdejmować, tylko położyć na wierzchu dodatkową ilość waty lub ligniny i obandażować nieco mocniej niż poprzednio. Po założeniu zranionemu opatrunku, należy jak najszybciej zawieźć do szpitala, gdzie zostanie poddany zabiegowi operacyjnemu.


Uszkodzenia stawów
Skręcenie
Jest to zamknięte uszkodzenie stawu spowodowane zbytnim jego naciągnięciem. Objawami są ból, ograniczenie ruchów i obrzęk. Uszkodzony staw unieruchamia się przez obłożenie go odpowiednimi przedmiotami. W żadnym wypadku nie wolno poruszać stawu lub usiłować go nastawić. Unieruchomienie w szynie leży w gestii personelu fachowego.
Zwichnięcie
Jest to uszkodzenie stawu, w którym tworzące staw powierzchnie kości utraciły ze sobą styczność. Na skutek urazu aparat więzadłowy torebki stawowej ulega zerwaniu lub tak znacznemu naciągnięciu, że powrót do stanu naturalnego nie jest możliwy. W odróżnieniu od skręcenia, przy zwichnięciu niemożliwe są wszelkie ruchy w stawie. Pomoc polega na prowizorycznym unieruchomieniu i zasięgnięciu porady lekarza. Przy unieruchamianiu stawu, zawsze unieruchamiamy dwie sąsiednie kości.
Aby uniknąć uszkodzenia nerwów i naczyń, interwencja lekarska powinna być przeprowadzona jak najszybciej.
Jeśli przy urazach kończyn doszło do uszkodzenia większych naczyń, a pomoc lekarska nie była udzielona przed upływem 6 godzin, amputacja kończyny będzie w zasadzie nieunikniona! Dlatego trzeba się spieszyć.


LOGA SMS

czy wiesz ?...
Kogo cytować?
Skróter
 •Tematy maturalne
 •Czekamy na Wasze wypracownia
 •Francuskie pytania
 •Gajusz Juliusz Cezar
 •Znaczenie powstania listopadowego
 •Dobre rady
 •Najlepsze sposoby!
 •Sienkiewicz i Żeromski
 •Nowotwory
 •Kryzys w Europie XIV wieku