INTERIA.PL - Portal internetowy

Ściąga

    INTERIA.PL   > Nauka i zabawa   Matura 2015     ściąga     matura     studia  
  
Szukaj

Bryk to Cię wciąga Twoja ściąga   pisz do nas
#bl
#bl
#bl
#bl
#bl
Ankieta
Ściąganie...
Jest nieuczciwe, ale czasem tak robię
To najlepszy sposób na uczenie się
A kto nigdy nie ściągał?
Wymaga sprytu i odwagi
Nie wiem, nie ściągam
głosuj >>
 ENCYKLOPEDIA
 KATALOG
   - polski
   - zagraniczny
 MELOMAN
Oddziały polskie w czasie I wojny światowej

Oddziały sprzymierzone z państwami centralnymi: I Kadrowa Kompania Strzelców, która powstała ze Związku Strzeleckiego Józefa Piłsudskiego. Założona po przyjęciu przez władze austriackie propozycji Piłsudskiego: zaproponował wkroczenie ze swoimi oddziałami do Królestwa, w celu wzniecenia tam powstania przeciw Rosji. Powstanie takie przyniosłoby Austro-Węgrom duże korzyści zarówno wojskowe, jak i polityczne i ułatwiłoby im przeprowadzenie ofensywy. Piłsudski obiecywał także zorganizowanie w Królestwie wywiadu wojskowego na rzecz armii austriackiej. 6 sierpnia 1914 roku oddziały Piłsudskiego wyruszyły z Krakowa i przekroczyły granicę Królestwa.


W ślad za cofającymi się wojskami rosyjskimi oddziały strzeleckie wkroczyły do Kielc i innych miast polskich w zaborze rosyjskim. Próba wywołania powstania nie powiodła się. Społeczeństwo nie widziało żadnego celu w walce przeciwko Rosji, a w interesie Austrii i Niemiec. Organizacja wywiadu również nie dała oczekiwanych wyników. W tej sytuacji dowództwo austriackie postanowiło rozwiązać oddziały strzeleckie. Wówczas ze strony polskiej nastąpiło przeciwdziałanie. Władysław Sikorski przedłożył austriackim władzom wojskowym projekt sformowania polskiego Korpusu Ochotniczego. W wyniku pertraktacji z władzami austriackimi 16 sierpnia 1914 roku utworzono Naczelny Komitet Narodowy jako "najwyższą instancję w zakresie wojskowej, skarbowej i politycznej organizacji sił polskich". NKN, uzyskawszy zgodę naczelnego dowództwa austriackiego, utworzyło dwa Legiony Polskie- Zachodni i Wschodni. Decyzją Wiednia dowództwo obu formowanych Legionów objęli generałowie austriaccy-Polacy. Legionistom nakazano złożenie przysięgi według wzoru austriackiego. Legion Zachodni złożył przysięgę w początkach września i wszedł do służby. Żołnierze Legionu Wschodniego w większości odmówili złożenia przysięgi. Część z nich na czele z Józefem Hallerem zgłosiła się do służby z Legionie Zachodnim. W rezultacie Legion Wschodni został rozwiązany. W myśl porozumienia oddziały strzeleckie Piłsudskiego zostały przekształcone na 1 Pułk Piechoty Legionów.
1 Pułk Piechoty Legionów pod dowództwem Piłsudskiego, po walkach w Kieleckim, brał udział w ofensywie austriackiej w kierunku Dęblina i Warszawy, a po jej zakończeniu został przekształcony w I Brygadę. W końcu grudnia 1914 roku brygada stoczyła morderczą kilkudniową bitwę pod Łowczówkiem, jedną z największych i najkrwawszych w dziejach Legionów, odnosząc w niej zwycięstwo.
II Brygada Legionów- sformowana w połowie września 1914 roku- działała w tym czasie w Karpatach, z dala od Polski, w niezwykle trudnych warunkach terenowych i klimatycznych. Bez należytego wyposażenia i przygotowania brygada została rzucona do walki przeciw dywizji kozackiej. W ciągu dwutygodniowych walk w górzystym terenie Marmorasz Sziget II Brygada wyrzuciła nieprzyjaciela z tego obszaru. Po wykonaniu zadania przerzucona została do Galicji, gdzie po ciężkich walkach zdobyła miejscowość Mołotkowem. W listopadzie 1914 roku część II Brygady przerzucono na Bukowinę, gdzie przez 6 miesięcy toczyła krwawe walki.
W maju 1915 roku ruszyła nowa ofensywa wojsk austriacko- niemieckich. Uczestniczyły w niej także brygady legionowe. I Brygada brała udział w bitwach pod Konarami i Kozinkiem, a potem prowadziła ma tym odcinku walki pozycyjne. W czerwcu brygada poszła za cofającymi się wojskami rosyjskimi i walczyła pod Tarłowem na Podlasiu i na wschód od Bugu, a w pierwszych dniach września została przerzucona na Wołyń, na linię rzek Stochód i Styr.
Natomiast II Brygada uczestniczyła w czerwcu 1915 roku w ofensywie wojsk austro-węgierskich na Bukowinie, walczyła w rejonie Czerniowiec, a jej kawaleria wsławiła się słynną szarżą pod Rokitną. W październiku przerzucona została na front wołyński, gdzie walczyły już I Brygada i nowo utworzona III Brygada.
W lipcu 1916 roku brygady legionów brały udział w wstrzymaniu ofensywy Brusiłowa, ponosząc wielkie straty w walkach o Polską Górę i pod Kostiuchnówką. Po krótkim odpoczynku, już w końcu lipca stoczyły walki w rejonie Rudki Miryńskiej nad Stochodem.
Następstwem aktu 5 listopada z 1916 roku było utworzenie Królestwa Polskiego "z ziem wydartych panowaniu rosyjskiemu". Proklamacja Królestwa stanowiła kres planu rozwiązania "austro-polskiego", tj. rozwiązania kwestii polskiej w oparciu o Austro-Węgry. Plany połączenia Galicji i Kongresówki w ramach tego państwa ostatecznie upadły, gdyż decydujący głos w sprawie polskiej uzyskały Niemcy. Niemcy przystąpiły też do organizowania armii polskiej pod nazwą Polskie Siły Zbrojne, którą traktowały jednak jako cześć składową armii niemieckiej. Ze strony polskiej organizację wojska powierzono komisji wojskowej Tymczasowej Rady Stanu, na której czele stanął Józef Piłsudski. Legiony miały wejść w skład Polskich Sił Zbrojnych. Jednakże Polacy z Galicji, jako poddani austriaccy, mieli być z nich wycofani i skierowani do armii austriackiej. Wzburzenie żołnierzy pogłębili jeszcze Niemcy usuwając Piłsudskiego ze stanowisk dowódczych i podporządkowując Polskie Siły Zbrojne generał-gubernatorowi Beselerowi. Punktem zwrotnym w stosunku okupantów do Legionów stała się sprawa przysięgi, planowanej na początek lipca 1917 roku. Zobowiązywała ona żołnierzy do posłuszeństwa dowództwu armii niemieckiej i austriackiej. Przysięgę złożyła tylko II Brygada, natomiast Brygady I i III odmówiły jej złożenia. Wobec opornych legionistów zastosowano represje. Legionistów z zaboru rosyjskiego umieszczano w obozach jenieckich zaś żołnierzy pochodzących z Galicji wcielano do armii austriackiej i wysyłano na front włoski. Józef Piłsudski i Kazimierz Sosnkowski zostali aresztowani i wywiezieni do Niemiec. Tym samym niemiecka koncepcja tworzenia wojska polskiego i pozyskania współpracy szerszych rzesz narodu polskiego upadła.

Oddziały polskie sprzymierzone z ententą:
Zaraz po wybuchu wojny, z inicjatywy Witolda Gorczyńskiego zaczęto tworzyć w Puławach ochotnicze oddziały polskie, tzw. Legion Puławski. Od marca 1915 roku Legion walczył na froncie pod Iłżą, a w maju i w czerwcu brał udział w powstrzymywaniu ofensywy austriackiej. W sierpniowych bojach pod Nurcem i Zelwą Legion został zdziesiątkowany i odesłany do Bobrujska w celu uzupełnienia strat. Połączył się wówczas z polskimi ułanami i oddziałami strzeleckimi i wszedł w skład Polskiej Brygady Strzeleckiej pod dowództwem gen. Szymanowskiego. W lipcu 1916 roku brygada brała udział w ofensywie Brusiłowa, walczyła nad Szczarą i pod Zaosiem, gdzie poniosła duże straty. W styczniu 1917 roku została przeniesiona do Kijowa, gdzie nastąpic miało jej rozszerzenie w dywizję i korpus polski. Po obaleniu w Rosji caratu podjęto decyzję o utworzeniu na ziemiach rosyjskich armii polskiej. Na zjeździe wojskowych Polaków, który odbył się w początkach czerwca 1917 roku w Piotrogrodzie, wybrano najwyższy organ zwierzchni formacji polskich-NaczelnyPolski Komitet Wojskowy. Formowanie armii polskiej przebiegało jednak powoli, gdyż napotkał na opór Rządu Tymczasowego. Mimo to zaczęto tworzyć trzy Korpusy: I-na Białorusi, II-w Besarabii, III-na Podolu oraz dwie dywizje strzelców w Murmańsku i na Syberii, a także kilka mniejszych jednostek.
Dzięki działalności Romana Dmowskiego, Mariana Seyda oraz Ignacego Paderewskiego rząd francuski w czerwcu 1917 roku wydał dekret o organizacji armii polskiej we Francji. W styczniu 1918 roku zakończone zostało formowanie I Pułku Strzelców Polskich we Francji. Wziął on udział w walkach na froncie zachodnim pod Saint Hilaire i Bois de Racquette. W październiku 1918 roku, gdy dowództwo nad armią polską we Francji objął przybyły z Rosji gen. Józef Haller, liczyła ona już 17 tys. ludzi i składała się z dwóch dywizji. Nie zdążyły one jednak wziąć udziału w walkach, ponieważ nastąpił koniec wojny. Mimo że działania wojenne już się zakończyły, szeregi armii wzrastały w dalszym ciągu i gdy w kwietniu 1919 roku wróciła ona do kraju, składała się już z sześciu dywizji.
Na wiadomość o układzie w Brześciu i oderwaniu od Królestwa Chełmszczyzny i części Podlasie społeczeństwo polskie zareagowało bardzo ostro. Czynem zbrojnym zareagowała II Brygada, przebywająca na froncie w rejonie Czerniowiec. Pod dowództwem Hallera przerwała front austriacki pod Rarańczą i poszła na wschód, by tam połączyć się z formacjami polskimi organizowanymi w Rosji. Austriacy zareagowali na to rozwiązaniem Polskiego Korpusu Posiłkowego, a zatrzymanych legionistów albo wcielili do własnej armii, albo oddali pod sąd wojenny. Pułki legionowe, które przedarły się przez front, weszły w skład zorganizowanego w Rosji II Korpusu, który pod Kaniowem został osaczony przez Niemców i po zaciętej walce rozbity. Bezpośrednio potem Niemcy zmusili do kapitulacji I Korpus w Bobrujsku, wbrew zawartej z nim umowie. Austriacy zaś zaatakowali i rozbili III Korpus. Rozproszeni żołnierze przedzierali się do jednostek polskich, które tworzyły się w tym czasie w Archangielsku, Murmańsku, na Kubaniu, nad Wołgą i na Syberii.

autor: Karolina Szymaniec IIIA


LOGA SMS

czy wiesz ?...
Jakie są techniki ściągania?
Skróter
 •Tematy maturalne
 •Czekamy na Wasze wypracownia
 •Francuskie pytania
 •Gajusz Juliusz Cezar
 •Znaczenie powstania listopadowego
 •Dobre rady
 •Najlepsze sposoby!
 •Sienkiewicz i Żeromski
 •Nowotwory
 •Kryzys w Europie XIV wieku