INTERIA.PL - Portal internetowy

Ściąga

    INTERIA.PL   > Nauka i zabawa   Matura 2015     ściąga     matura     studia  
  
Szukaj

Bryk to Cię wciąga Twoja ściąga   pisz do nas
#bl
#bl
#bl
#bl
#bl
Ankieta
Ściąganie...
Jest nieuczciwe, ale czasem tak robię
To najlepszy sposób na uczenie się
A kto nigdy nie ściągał?
Wymaga sprytu i odwagi
Nie wiem, nie ściągam
głosuj >>
 ENCYKLOPEDIA
 KATALOG
   - polski
   - zagraniczny
 MELOMAN
Przyczyny wewnętrzne i zewnętrzne wybuchu Powstania Styczniowego

Klęska Rosji w wojnie krymskiej ukazała słabość caratu i zmusiła cara Aleksandra II do koniecznych reform administracyjnych i społecznych . Niezadowolenie z systemu polityczno-społecznego i dążenie do jego zmian ogarnęło różne warstwy społeczne. Złagodzenie terroru policyjnego, amnestia dla więźniów i emigrantów politycznych i zawieszenie prawie ćwierć wieku trwającego stanu wojennego, złagodzenie cenzury w zaborze rosyjskim, zniesienie uciążliwych opłat paszportowych przy wyjeździe za granicę sprzyjały również budzeniu się nadziei polskiego społeczeństwa na gruntowną zmianę jego sytuacji. Na Litwie przywrócono język polski w szkołach średnich i dopuszczono Polaków do urzędów, ale nadal zdecydowanie zwalczano wszelką "dążność do utrzymania mniemanej narodowości polskiej".


Osłabienie samowładztwa, nadzieja na jego gruntowne zreformowanie i wzrost sił rewolucyjnych w Rosji pobudziły do czynu gorętszych patriotów polskich. Hercen na łamach wydawanego przez siebie od 1875 roku czasopisma "Kołokoł" ( "Dzwon") wzywał rewolucjonistów rosyjskich i polskich do wspólnego wystąpienia przeciwko caratowi. Rewolucjoniści polscy rozumieli , że bunty chłopskie w cesarstwie ,
a zwłaszcza przewidywane wystąpienie zbrojne rewolucjonistów rosyjskich ogromnie zwiększają szanse sukcesu powstania polskiego. Ta nadzieja i dążenia wolnościowe Polaków wzmagały się również pod wpływem ponownego nasilenia się ruchów wyzwoleńczych i zjednoczeniowych wśród narodów europejskich. Szczególny wpływ wywierały tu wydarzenia we Włoszech. Dzięki temu, że wojska Francji i Piemontu wyparły Austrię z Lombardii, a zwłaszcza dzięki działaniom wyzwoleńczym Garibaldiego, powstało tu zjednoczone niepodległe państwo. Wydawało się, że spowoduje to rozszerzenie się ruchu wyzwoleńczego na inne kraje europejskie ( które pozostawały pod panowaniem Austrii, pobitej właśnie we Włoszech ).
Dążenia niepodległościowe umacniały się również w krajach bliższych. Wojna krymska i jej następstwa wpłynęły na rozwój i na większą samodzielność ruchów narodowych w krajach południowo-wschodniej Europy, zwłaszcza Bałkanach. W latach 1859-1862 Rumuni drogą pokojową zjednoczyli Mołdawię i Wołoszczyznę ogłaszając powstanie Rumunii. Uczynili w ten sposób decydujący krok na drodze do pełnej niepodległości i zjednoczenia swojej ojczyzny. , chociaż nadal musieli uznawać formalne zwierzchnictwo sułtana. Również księstwo Serbii stopniowo, ale wyraźnie osłabiało swą podległość Turcji.
Wszystko to zachęcało do działania zarówno polskich rewolucjonistów, jak i rzeczników bardziej umiarkowanych akcji. Pierwsi liczyli na wykorzystanie wszystkich sił narodu oraz pomoc wyzwolonych Włoch i rewolucjonistów rosyjskich, drudzy - na pomoc cesarza Napoleona III. Rachuby na Francję były czymś powszechnym wśród polskich działaczy, którzy nie orientowali się w rzeczywistych intencjach i celach , a zwłaszcza możliwościach polityki francuskiej. Napoleon III nawiązywał do tradycji polityki Napoleona I i uchodził za rzecznika wyzwoleńczych dążeń różnych narodów, w rzeczywistości zmierzał jednak do ustalenia granicy Francji na Renie. Główne źródła i możliwości walki o wolność tkwiły w społecznej i politycznej sytuacji wewnętrznej kraju.

Rozwój przemysłu, a także handlu i kolei sprzyjał powstawaniu burżuazji. Rosły jej siły ekonomiczne i powiązania wewnętrzne ze sferami ziemiańskimi i rządowymi. Dzięki temu nieliczna jeszcze burżuazja zaczynała odgrywać istotną rolę w społeczeństwie. Natomiast robotnicy mimo liczebnego wzrostu, rozproszeni w niezbyt wielkich przedsiębiorstwach, nie stanowili jeszcze zwartej grupy i samodzielnej siły politycznej. Jednak pracownicy niektórych fabryk i manufaktur pod wpływem lewicowych działaczy politycznych stopniowo zaczęli się organizować w ruch narodowy i wpływać na jego rozwój i radykalizację. Dla ruchu tego znacznie ważniejszym źródłem siły mogła stać się najliczniejsza warstwa społeczna- chłopstwo, coraz natarczywiej domagająca się likwidacji stosunków feudalnych. Do tych zmian skłaniał również rozwój gospodarki rolnej. Praca pańszczyźniana była coraz mniej przydatna i spora grupa ziemian w Królestwie, na Litwie, Białorusi i Ukrainie godziła się z niej zrezygnować w zamian za czynsz lub odpowiednio wysokie odszkodowanie wypłacone przez chłopów.. do takiej reformy skłaniał się również wzmagający opór chłopów przeciw dziedzicom poszczególnych wsi. Chłopi nieustępliwie domagali się zwrotu ziemi zabieranej im przez folwark, oczynszowania lub zmniejszenia czynszów, utrzymania serwitutów. Chłopi bezrolni wysuwali postulaty nadzielenia ich gruntami folwarcznymi.

Rząd rozumiał konieczność zasadniczej reformy agrarnej, lecz pozostawił tą sprawę w zawieszeniu, między innymi dla skuteczniejszego nakłaniania szlachty do postawy kompromisowej. Nieuchronność zasadniczej reformy rolnej mobilizowała do działania rewolucyjnych demokratów. Radykalna reforma uwłaszczeniowa bez spłaty odszkodowania przez chłopa, a zapewniająca ponadto ziemię ludności bezrolnej, stwarzała ogromną szansę pozyskania wsi do walki o niepodległość, jednakże należało dokonać tego , zanim uwłaszczenie przeprowadzą sami panowie lub, co gorsza, władze carskie.
Wspomniana klęska Rosji w wojnie krymskiej i łagodniejszy kurs polityki caratu stały się istotnym bodźcem działania różnych warstw społecznych. Nie przeciwstawiał się tej aktywizacji mianowany po śmierci Paskiewicza namiestnikiem Królestwa, generał Michał Gorczakow. Car odrzucił wprawdzie ofertę ugodowców polskich gotowych do pełnego współdziałania z Rosją za cenę rozszerzenia autonomii Królestwa, ale zezwolił na otwarcie Akademii Medyko - Chirurgicznej i założenie Towarzystwa Rolniczego. Organizacja ta rychło skupiła niemal wszystkich czynniejszych ziemian.
Towarzystwo kierowane przez Andrzeja Zamoyskiego i dawnych uczestników "zjazdów klemensowskich", najwięcej uwagi poświęcało kwestii reformy rolnej. Większość jego członków opowiadała się za uwłaszczeniem chłopów- gospodarzy, ale za wysoką opłatą wnoszoną przez wieś dziedzicom. Towarzystwo starało się uzyskać poparcie rządu dla swych zasad reformy uwłaszczeniowej, a to skłaniało ziemian do postawy ugodowej. Natomiast nieliczna grupa warszawskiej burżuazji i zamożnej inteligencji opowiadała się za gruntowniejszymi reformami. Likwidacja pańszczyzny, równouprawnienie Żydów, rozbudowa oświaty, samorząd miejski oraz większa autonomia Królestwa stworzyłoby lepsze warunki do rozwoju gospodarki i zwiększenia społecznej i politycznej roli tych warstw. Podobny program wysunęła też niewielka grupa inteligencji warszawskiej kierowana przez Edwarda Jurgensa. Starała się ona zyskać poparcie ziemiaństwa i burżuazji dla swego programu pracy oświatowej i gospodarczej w duchu organicznikowskim. Pragnęli oni wzrostu świadomości narodowej ( zwłaszcza wsi ) i rozwoju kraju, lecz sprzeciwiało się podejmowaniu przygotowań powstańczych. Gorętsi patrioci zarzucali Jurgensowi,
że odkłada wyzwolenie kraju na tysiąc lat i dlatego jego zwolenników nazywali złośliwie "millenerami".


LOGA SMS

czy wiesz ?...
Jak zacząć wypracowanie?
Skróter
 •Tematy maturalne
 •Czekamy na Wasze wypracownia
 •Francuskie pytania
 •Gajusz Juliusz Cezar
 •Znaczenie powstania listopadowego
 •Dobre rady
 •Najlepsze sposoby!
 •Sienkiewicz i Żeromski
 •Nowotwory
 •Kryzys w Europie XIV wieku