W greckim pejzażu ukazany jest jeżdziec pędzący na czarnym koniu, po skalistej drodze wzdłuż morskiego brzegu. Jest nim młody mężczyzna - Giaur, którego postawa i oblicze dowodzi, że jest wzburzony, pełen wewnętrznego cierpienia. Jest on mścicielem jakiejś krzywdy, gniewnym ramieniem sprawiedliwości, groźnym i bezwzględnym, ale przez to rownież nieszczęśliwym człowiekiem. Stopniowo narrator ujawnia szczegóły tragicznej miłości Leili, jednej z żon Hassana i Giaura. Relacja jest prowadzona jak gdyby od końca: najpierw pokazana została chmurna postać chmurna Giaura, potem obrócona w ruinę siedziba baszy, natępnie obraz jego śmierci, a po nim scena utopienia Leili. Tytułowy bohater sam zadał śmiertelny cios Hassanowi. Stało się to po zabójstwie Leili. Giaur - Wenecjanin - kochał ją ze wzajemnością. Kiedy ich miłość została ujawniona, Hassan, zgodnie z tureckim obyczajem, kazał ją zgładzić. Emir w towarzystwie uzbrojonych towarzyszy wypływa na środek zatoki i tam wyrzuca jakiś dziwny przedniot do wody, który dziwnie się poruszył. Po zabójstwie Leili, Hassan stracił dobry humor, nie odwiedza haremu, poluje w odległych lasach, ale to również nie sprawia mu przyjemności. Lud snuje różne domysły związane z nagłym zniknięciem z haremu pięknej kobiety. Jedni mówią, ze uciekła z Wenecjaninem podczas Bajramu, inni, że Giaur był tego dnia sam. Leila była nadzwyczajnie piękną kobietą o czarnych oczach, delikatnej perłowej skórze barwy śniegu. Owa "piękna Gruzyjanka" kochała Giaura, a ten nie mogąc pogodzić się z śmiercią ukochanej, postanawia się zemścić. Aż w końcu obaj wrogowie stają naprzeciw siebie w walce, obaj pragną zgładzić przeciwnika, ponieważ każdy na swój sposób - kochali Leilę "Kiedy wróg wroga ostatni raz ściśnie. - Przyjaźń ostygnie, pieszczota się skończy, Objęcia wrogów i smierć nie rozłączy"Giaur zadaje Hassanowi śmiertelny cios, zatrzymuje się na konającym i mówi, że dokonał zabójstwa w imię zemsty za śmierć Leili. Zabójca postanowił żyć dalej, samotnie w jakimś innym miejscu. Giaur zamieszkał w klasztorze, choć nie uczestniczy w nabożeństwach, nie spowiada się, nic o sobie nie mówi, z nikim nie nawiązuje bliższych relacji. Wiadomo tylko, że to "przybysz ze Wschodu", oraz to, że "Ma chrześcijańską mowę i zwyczaje". Mimo wielu lat spędzonych w klasztorze, nie uczynił dotąd ślubów zakonnych, co świadczy o tym, że coś nie pozwala mu w pełni rozwijać wewnętrznego życia religijnego. Cierpienie i samotność stały się powodem nienawiści, która przemawia przez postawę bohatera.